We kloppen aan bij vastgoedmakelaar Viktor Verhue (30) en huisarts Tessa Seys (29). Hij is een Pannenaar in hart en nieren, zij een Diksmuidelinge die na haar studies in Gent bleef plakken. Na nog geen anderhalf jaar samen ruilde Tessa het bruisende Ledeberg in voor het kabbelende Koksijde. Duikt de heimwee naar het stadsleven weleens op? Wij visten het voor je uit.
Pendelen naar De Panne
Op oudejaarsavond 2024 sloeg de vonk over, via gemeenschappelijke vrienden. “Later bleek het een opgezet spel van haar vriendinnen”, knipoogt Viktor. Na een eerste date in wijnbar Win’est in Oostduinkerke pendelden ze al snel tussen Ledeberg en De Panne, tot het getjool begon door te wegen. “Zonder Viktor woonde ik er nog, maar na zes jaar was ik wel klaar voor een nieuwe omgeving, en terugkeren was altijd het plan. Ik deed vooral zwangerschapsvervangingen, dus ik was ook nog niet aan één werkplek gebonden.” Dat hij bij haar zou intrekken, kwam dan ook nooit ter sprake. “Hij zou zijn familie en vrienden te hard missen.”
Liever groen dan blauw
Tijdens een zondags autoritje liet Viktor Tessa de Westkust herontdekken. “De zee om de hoek hoefde niet voor ons. Ik kom uit een landbouwfamilie, dus een groen zicht sprak me wel aan.” In mei vielen ze voor dit huis in Koksijde, vlak bij het McDonald’s-rondpunt. “Centraal en toch rustig. Zelfs op 21 juli merk je hier niets.” Als eerste bezoekers beslisten ze meteen. “Ik had Viktor nog nooit zo gestrest gezien, en hij zit dan nog wel in de branche”, grapt Tessa. In afwachting woonden ze van september tot december in Viktors appartement in De Panne. “Op kerstdag verhuisden we, zonder eettafel”, lacht het koppel.
Café nog boven cabine
Wat Tessa het meest mist aan Gent? “Het spontane: last minute met vriendinnen op café, op vijf minuten fietsen.” Nu rijdt ze maandelijks een uur heen én weer om hen te zien. Viktor wijst haar op het grootste verschil: vroeger zag ze haar zetel amper. “Na het werk ging ik nog de deur uit, nu plof ik liever neer”, bloost ze. De stadsprikkels maken plaats voor gezonde zeelucht: lopen, tennissen, zelfs een ijsberenduik en straks barbecues in de tuin. “Alleen het cabineleven snap ik nog niet. Een hele dag stilzitten? Niets voor mij.” Viktor vindt het net een va-et-vient. “Lezen, zwemmen, wandelen, aperitieven… Zalig!”
