Fien Baert (30) heeft zich pas écht aan een sprong in het diepe gewaagd. Voor de liefde liet ze haar vrienden en familie in zowel Tielt als Gent achter en trok ze met Guillaume Bailleul (32), Business Unit Manager Gevelrenovatie bij Furnibo, richting Oostduinkerke. Eén ding liet deze voormalige redster uit De Panne niet varen: haar job als advocate in vennootschapsrecht te Brussel en Gent. Dat hun zoon Basile (9 maand) hier plezier kan scheppen – letterlijk met het strand om de hoek – maakt dat ze geen moment spijt heeft.
Voor hem geen zand erover
Fien en Guillaume leerden elkaar kennen in Gent en deelden er, naast vrienden, al snel ook een dak. Twee jaar lang zochten ze intensief naar een eigen appartement of huis, maar telkens stak Guillaume – bewust of onbewust – er een stokje voor. “Hij had overal wel iets op aan te merken, tot we op een dag één woning aan de kust bezochten. Daar was letterlijk álles mis aan en net dát huis vond hij perfect. Toen besefte ik: ik kan hem niet langer weghouden van de zee.” Guillaume knikt: “Ik trok sowieso al elk vrij weekend naar de kust. Toen moest ik mijn kans wel grijpen.”
Buitenshuis opvoeden
Zelfs zijn sportieve uitlaatklep vond Guillaume enkel aan de Westkust, van kiten tot mountainbiken. “In Gent jogde ik amper en in Oostduinkerke loop ik drie keer per week. Hier heb je meer ruimte, rust en vooral: zuurstof.” Die levensstijl trekken ze nu ook door in hun gezinsleven. “Mijn bevallingsverlof bracht ik bijna elke dag buiten door. Een wandeling in het Hannecartbos of een ijsje op de dijk: overal hing een vakantiesfeer. Later zal ook Basile met zijn vrienden op nog geen twee minuten op het strand staan. Hoe cool is dat? Aan de kust kan je volgens mij langer kind zijn. Langer vrij en onbezorgd leven.”
Tot aan hun pensioen
Eén ankerpunt bleef: Fien haar job in Brussel en Gent. “Gelukkig kan ik af en toe thuiswerken, maar ik ben toch liever op kantoor, tussen mijn collega’s.” Ook haar vrienden en familie blijven een gemis. “Daarom is het net fijn dat Guillaume zijn mama en oma in onze straat wonen.” Wat voor hen wel nog ontbreekt in de streek, is een bruisend café. “Misschien maar beter ook, want hier ben ik de gezondste versie van mezelf”, lacht Guillaume. Voorlopig blijft Oostduinkerke hun thuishaven, al houden ze de deur op een kier. “Na ons pensioen lonkt misschien weer de stad, om makkelijker onder de mensen te komen.”
