Op zijn vijfde plantte Daniel Coutteau zijn eerste zaadjes, vandaag zwaait de 72-jarige de spade over zo’n 500 vierkante meter. Sinds hij zijn schilderskwast bij Cornille neerlegde, zet de Veurnaar vooral zijn moestuin in de verf. Een toepasselijker plekje kon hij haast niet vinden: tussen een kleuterschool en een kinderopvang in de Voorstad-wijk is groeien dagelijkse kost. Ook zijn moestuin telt één enfant terrible: aardpeer.
Als kleine spruit begonnen
Amper vijf jaar was Daniel toen hij zijn eerste stukje grond kreeg. “Bijna elk arbeiders gezin had toen een moestuin. Met vaders overgebleven zaadjes mocht ik zelf aan de slag.” Al doende kweekte hij ervaring, met af en toe een uitschieter. “Zelfs na 67 jaar leer ik nog altijd bij. Zo zette ik ooit boontjes langs klimstaken, maar bleek het een lage soort te zijn. Ook bleven er tussen mijn aardappelen eens twee rijen leeg. Ik was die simpelweg vergeten te planten”, lacht hij. Gelukkig vergeet Daniel er vooral zijn zorgen. “In de zomer sta ik hier al om 6.30 uur. Zodra ik mijn poortje opendoe, is mijn hoofd leeg.”
Alles behalve aardpeer
Op een verloren hoekje tussen kleuter school ’t Regenboogje en kinderdagverblijf ’t Sporre waan wroet Daniel erop los. “Je kunt praktisch niets noemen dat ik niet kweek. Tomaten, boontjes, wortelen, puntpaprika’s en zelfs cayennepepers: alles groeit hier in de buitenlucht. Mijn serre ging kapot, maar met genoeg zon en wat beschutting lukt het ook zo. Alleen aardpeer komt er niet meer in. Een lekkere groente, maar voor je het weet overwoekert die je hele moestuin.” Zijn lievelingsgewas is dan ook een bescheiden klassieker. “Mijn patatjes. Die eet ik bijna dagelijks.”
In de kinderopvangfrigo
Wat Daniel niet meteen kwijt kan, maakt hij met azijn in voor later. De rest gaat naar familie, vrienden én de gezinsopvang van dochter Wendy. “Niets beter dan verse, onbespoten groenten voor de kinderen.” Zelf proeft hij het liefst van zijn oogst in de gerechten van zijn schoonzoon. “Al waag ik me zelf weleens aan een pot mosselen met selder en ajuin uit de tuin.” Een grote kok schuilt er dus niet in Daniel, een garnaalvisser wel. “Het kruien werd me helaas te zwaar. Op mijn 72ste is 500 vierkante meter met de hand omspitten al beweging genoeg”, knipoogt hij.
