Onze kustlijn bruist van de boegbeelden: gedreven locals die de kust ademen, hun stempel drukken en vaste bakens vormen voor de streek. Hoog tijd om hen écht te leren kennen. Laurence Rampelbergs bracht ons in onze vorige editie tot bij Nathalie Janssens de Bisthoven (39), die net als zij kitesurft. Als zangeres zingt de Nieuwpoortse tegenwoordig een toontje lager, maar als business coach legt ze de lat juist hoog. “Ik droom ervan om internationaal samen te werken met leiders en ik wil dat ook onze kinderen hun leefwereld verbreden.”
Vooreerst de vraag van Laurence: ‘Mocht jij als boysmom een dochter hebben gehad, welke raad zou je haar dan willen geven?’ Mijn man Nick en ik hebben twee zoontjes: Gustin (10) en Maurice (7). Ik zou mijn dochter precies dezelfde zaken meegeven als hen: je bent vrij, je bent veilig en je wordt geholpen. Daarover schrijf ik ook in mijn boek En ze leefde niet bang en gelukkig.
Hier ben ik momenteel mee bezig: Ik werk als business coach, podcastmaker en auteur, waarbij ik leiders en ondernemers begeleid naar meer expansie. Momenteel ben ik mijn opleiding als familie- en organisatieopsteller aan het afronden. Hiervoor trek ik elke maand voor enkele dagen naar Nederland.
Hierom woon ik aan de kust: Op mijn 25ste kon ik een job starten in Brugge. Liever dan mij in die museumstad te settelen, wou ik uitzoeken hoe ik het leven aan zee zou ervaren. Al snel ontmoette ik Nick en daarna ben ik nooit meer weggetrokken.
Favoriet seizoen aan zee: De vroege zomer en de nazomer. Dan kun je hier volop van de zee en het strand genieten, zonder de drukte van het hoogseizoen.
Favoriete plek: Ik heb leren kitesurfen aan Windekind. Later ondervonden we ook dat dit een heel kindvriendelijke club is. Daar kun je mij dus geregeld aantreffen.
De Westkust betekent voor mij: Mijn thuis. Kustbewoners verblijven hier meestal intentioneel en niet per toeval, om een leven op te bouwen dat echt klopt voor hen. Dat voel je als je hier zelf woont.
Leukste kusttraditie: De introvert in mij voelt maar weinig voor grote festiviteiten. Van de zondagavonden op het strand hebben wij onze eigen traditie gemaakt.
Dit ontbreekt hier nog: Een mooie coworkingspace, waar je ook meetings kan houden en podcasts kan opnemen. Hiervoor moet ik nu altijd naar Brugge.
Beste streekproduct: Garnaalkroketten. De beste die ik ooit at, waren handgepeld en -gedraaid door een vriend. Ook die van de KYCN kan ik zeker aanraden.
Favoriete dialectwoord: Kwèsje, dat zich het best laat vertalen als ‘wie weet’. De eerste keer toen Nick dit zei, wist ik absoluut niet wat hij bedoelde.
Alternatieve carrière: Mijn 12-jarige zelf zag een zangeres in mij. Als tiener trad ik regelmatig op in een bluescafé en ik zong op beide doopfeesten van onze zonen.
Leukste aan mijn job: De impact die ik kan en mag maken. Sommigen slagen erin om een ongelooflijke shift te realiseren voor zichzelf en het is heerlijk om daar als coach een frontrow seat in te mogen hebben.
Wildste droom: Internationaal mogen samenwerken met leiders, als trusted advisor. Ik begeleid graag mensen van wie ik zelf ook veel kan leren.
In mijn vrije tijd: Tegenwoordig zit ik minder op het water dan ik zou willen. Gelukkig kan ik wel makkelijk mijn loopschoenen aantrekken of mijn yogamat uitrollen.
Slechtste gewoonte: Rommel. Ik kan heel slecht opruimen en orde bewaren.
Altijd in de koelkast: Een fles wijn voor onverwacht bezoek. Uit die ongedwongen sfeer ontstaan vaak de leukste avonden.
Laatste avondmaal: Melanzane alla parmigiana in ons lievelingshotel in Tarifa, omringd door mijn gezin, ouders en broers.
Favoriet boek: A Course in Miracles: een spiritueel hand- en werkboek waar ik de afgelopen twintig jaar dagelijks in lees.
Favoriete podcast: Uiteraard mijn eigen ‘De Nathalie JDB Podcast’, over ondernemerschap en persoonlijke en spirituele groei. We creëren datgene waar we zelf naar verlangen.
Lievelingsliedje: Momenteel ga ik hard op Daisies van Justin Bieber, tot grote ergernis van de mannen in mijn leven.
Dit wil ik ooit nog doen: Verre reizen maken met ons gezin, om de kinderen te tonen dat de wereld zoveel groter is dan hun dagelijkse leefwereld. Ik wil heel graag Afrika verkennen en ook Zuid-Amerika staat op mijn verlanglijst.
Hiervoor sta ik op: Mijn tas koffie bij het mediteren.
Mijn laatste krop in de keel: De vader van een van de deelnemers van een familieopstelling vertelde haar via zijn representant, twintig jaar na zijn overlijden: "Ga wat van je leven maken. En dan, als jouw tijd gekomen is, kom je mij achterna. Maar nu nog even niet. Nu ga je nog wat van je leven maken." Het is erg significant, want soms zorgt rouw er inderdaad voor dat het leven verder niet meer helemaal geleefd wordt.
Zonder dit kan ik niet: Muziek. Meditatiemuziek in de ochtend, blues bij het koken, meezingers voor onderweg en tearjerkers wanneer ik voel dat ik even moet huilen.
Dit had ik al langer moeten doen: Het helpt vaak om de dingen heel binair op te stellen. Dit geeft helderheid die verloren gaat als er te veel nuance is.
Favoriete inwoner: Mijn man, Nick. Ik bewonder zijn moed, doorzettingsvermogen en de manier waarop hij de voorbije jaren gegroeid is.
Boodschap aan alle Westkusters: Stel jezelf deze vragen: “Als je zeker wist dat het goed kwam, wat zou je dan doen? En wat zou je niet meer doen?”
Welke Westkuster nomineer je voor de volgende editie? Patissier Stephan Destrooper uit Sint-Idesbald.
Deze vraag moeten we hem zeker stellen: Op welk gebak ben je het meeste trots en wat maakte het zo moeilijk om het recept perfect te krijgen?
