Er was eens… Caroline Capoen (46) uit Veurne. Al twintig jaar neemt ze de derde graad van het Immaculata in De Panne onder haar vleugels, als zorgcoördinator én leerkracht Nederlands en Engels. Een overdenker, piekeraar – soms zelfs panikeur – maar tegelijk iemand die in haar sprookje leeft. Na de schooluren vind je haar bij haar drie kinderen, op pad met de hond, lopend richting een halve marathon of genietend voor – of zelfs óp – een podium. Klaar om betoverd te worden met haar hersenspinsels?
Om de zoveel tijd heb ik het weer. Dat gevoel. Dan moet ik er gewoon naar handelen. Er is geen ontkomen aan. Ik ga ervoor: voor meer greens, juices, low carbs en elk ander hip healthy woord dat belooft mijn leven op de rails te houden. Ik scroll door Instagram en de ene reel na de andere belooft me meer energie, minder cholesterol en een moeiteloze overgang door die fameuze perimenopauze. Sandra Bekkari, Yotam Ottolenghi en Pascale Naessens: ik waan me al een echte levensstijlcoach en begin met een lijstje. Een mens moet voorbereid zijn. Dit wordt geen bevlieging, dit is het begin van een ware transformatie.
Za'atar, tahin, sumak.
Mijn enthousiasme krijgt een eerste deuk. Is sumak een kruid of een exotisch knaagdier? Mijn boodschappenlijstje begint verdacht veel op een spreuk uit Harry Potter te lijken.
Linzen voor het ijzer, avocado's voor de cholesterol en rijstmelk omdat dat blijkbaar hoort. Ik voel het: Caroline 2.0 is in de maak. Zonder verpinken leg ik een extra bakje blauwe bessen in mijn kar en drakenfruit voor de vezels. Alleen jammer dat ik geen idee heb hoe je zo'n buitenaards exemplaar opent zonder de keuken onder te spatten.
Eenmaal thuis meng ik havervlokken met kokosolie, strooi ik hennep- en chiazaad alsof ik een gazon aan het inzaaien ben, laat ik linzen weken, pureer ik kikkererwten en experimenteer ik met zelfgemaakte yoghurt. Mijn koelkast verandert stilaan in een biowinkel. Potjes met mysterieuze inhoud, kleuren die in de natuur nauwelijks voorkomen en structuren die zelfs mijn hond wantrouwig doen snuffelen.
Hoe enthousiaster ik word, hoe bleker mijn kinderen kijken. Hun blik spreekt boekdelen. Ze meent het. Dit wordt ons eten de komende weken. Voorzichtig openen ze de koelkast, alsof er elk moment een quinoa-explosie kan plaatsvinden.
Maar dan neemt mijn creatieve brein het over.
Als cacao een superfood is, dan is chocolade toch eigenlijk ook gezond? Als eiwitten belangrijk zijn, dan is chocolademousse toch gewoon een uitgebalanceerd tussendoortje? En als olijfolie boordevol goede vetten zit voor de hersenen, dan is pasta met pesto toch de beste vorm van hersengymnastiek?
Schaaldieren leveren mineralen, aardappelen bevatten vitamine C en zonlicht zorgt voor vitamine D. Mosselen met frietjes op een zonnig terras blijken plots een schoolvoorbeeld van een evenwichtige maaltijd. Voeg daar een glas gekoelde natuurwijn aan toe – goed voor de vertering, als je het etiket mag geloven – en enkele goede vrienden voor een flinke dosis endorfines. Volgens mij kan geen enkele gezondheidsgoeroe daar iets tegen inbrengen.
Mijn edamamebonen liggen intussen zielig weg te kwijnen achteraan in de koelkast. De pot tahin krijgt een vaste stek naast andere goedbedoelde aankopen die ooit mijn leven zouden veranderen. De kookboeken verdwijnen opnieuw netjes in de kast.
Misschien zit gezondheid voor mij niet alleen in wat er op mijn bord ligt, maar ook in hoeveel ik ervan geniet. Soms is dat een kleurrijke salade, maar even goed een dampend bord spaghetti of een etentje met vrienden dat veel te lang uitloopt.
En die pot tahin? Die laat ik gewoon nog even staan. Je weet maar nooit wanneer Caroline 2.0 weer overtuigd is dat net dié bokaal haar leven zal veranderen.
