Er was eens… Caroline Capoen (46) uit Veurne. Al twintig jaar neemt ze de derde graad van het Immaculata in De Panne onder haar vleugels, als zorgcoördinator én leerkracht Nederlands en Engels. Een overdenker, piekeraar – soms zelfs panikeur – maar tegelijk iemand die in haar sprookje leeft. Na de schooluren vind je haar bij haar drie kinderen, op pad met de hond, lopend richting een halve marathon of genietend voor – of zelfs óp – een podium. Klaar om betoverd te worden met haar hersenspinsels?
30 juni. De schoolbel gaat, de zon schijnt, de lucht is blauw en de weersvoorspellingen beloven alleen maar goeds. Dat is toch zowat de mooiste avond van het jaar?
Boekentassen vliegen in een hoek, in het laatste fruitdoosje groeit stilaan een nieuw ecosysteem en de turnspullen verdwijnen, samen met de turnzak, onder een bed waar niemand ze nog tot eind augustus durft bovenhalen. Heerlijk.
Terwijl ik het ene schooljaar nog probeer af te ronden en het volgende stiekem alweer in mijn hoofd zit, neem ik me één ding voor: deze zomer wil ik echt niets moeten van mezelf. Dagdromen, lummelen, de tijd uit het oog verliezen, daar ga ik voor. Dus maak ik een degelijk plan voor mijn ‘niets moeten’.
Om te beginnen wil ik minstens één perfecte zonsondergang op het strand meemaken. Liefst met een apero: koele rosé in zo’n trendy wijnglas, zelfgemaakte hummus en belachelijk dure olijven van op de avondmarkt. Die avondmarkten, dat is pure nostalgie. Keffende pluchen hondjes die een salto maken of 'artisanale' nougat die meer op caoutchouc lijkt dan op snoep. En toch trap ik er elk jaar opnieuw in.
Maar ik zie mezelf ook al lopen langs de waterlijn, terwijl mijn hond vrolijk door de golven huppelt. Dat hij eigenlijk doodsbang is van water, beslis ik hier even te negeren. Natuurlijk hoort daar ook een romantische strandwandeling bij: hand in hand, met opgerolde broekspijpen en voeten die verkoeling zoeken in een ondiep kelletje.
Verder wil ik boeken lezen, véél boeken. In een ligstoel met dikke kussens, onder een kleurrijke parasol. Niet alleen voor mezelf, maar ook een beetje voor het werk natuurlijk. Zo kan ik meteen de literatuurlijst voor mijn leerlingen pimpen. Kijk eens hoe efficiënt ik mijn 'niets moeten' aanpak.
En dan wil ik nog ijs maken met mijn dochter, wafeltjes bakken voor mijn zonen op hun redderspost, supporteren op tennistornooien en fietsen naar opa en oma. Of genieten van Theater aan Zee, een yogasessie beleven op het strand, meebrullen op een festivalletje hier en daar en minstens één namiddag shoppen met een vriendin.
Maar ergens tussen al dat ontspannend plannen door besef ik plots dat ik stress krijg van al het ontspannen dat ik gepland heb.
Ik denk dat ik mijn lijstje maar even opberg en de zomer gewoon laat gebeuren.
Ik kies voor zonnecrème op mijn armen, zand tussen mijn tenen en rust in mijn hoofd. Laat mij maar verdwalen op een rommelmarktje, ijsjes eten die sneller smelten dan je ze kan opeten of veel te lang blijven hangen op een terras terwijl de zon langzaam in de zee zakt.
Dat klinkt als de perfecte zomer!
