Wie ooit in de klas zat bij juf Iris Allewerelt (52), herinnert zich ongetwijfeld haar energie. Al 25 jaar staat ze voor het zesde leerjaar in de Gemeentelijke Basisschool Koksijde. Die energie gaat hand in hand met ADHD, iets waar ze ook in de klas open over is. Als kind stond ze vaker op de gang dan dat ze achter haar bank zat. Vandaag zet ze die stoornis bewust in als een kracht. Toch blijft het voor haar elke dag zoeken naar structuur.
Geen uitknop
Juf Iris steekt het niet onder stoelen of banken: ADHD is een constante in haar leven. “In mijn hoofd is het altijd chaos”, geeft ze toe. Taken die voor anderen snel gaan, kosten haar vaak dubbel zoveel tijd. Vooral de digitale wereld vormt een uitdaging. “Vernieuwing gaat vaak gepaard met paniek.” ADHD komt niet met een handleiding. Naast het zoeken naar structuur speelt ook faalangst een rol. “Ik ben vaak bang dat ik iets niet zal kunnen”, legt ze uit. Voor de buitenwereld komt ze al snel over als een echte spring-in-'t-veld, maar wat velen niet zien, is de voortdurende innerlijke onrust. "Mijn hoofd staat nooit stil."
Wervelwind met voelsprieten
Toch heeft ADHD haar gevormd tot de juf die ze vandaag is. Iris vertrekt bewust vanuit empathie. “Ik wil een kind eerst begrijpen voor ik ermee werk”, benadrukt ze. Vooral leerlingen die het moeilijk hebben, liggen haar nauw aan het hart. “Ik kijk altijd naar wat erachter schuilt.” Dankzij haar eigen ervaringen voelt ze snel aan wat er speelt. “Dat zorgt voor sterke connecties in de klas. Leerlingen bloeien open en ook van ouders krijg ik veel dankbaarheid terug”, glundert ze. De laatste tijd leert ze haar ADHD steeds meer aanvaarden. “Een juf met ADHD is vaak ook creatiever.” Sommigen noemen haar een wervelwind, anderen vinden dat er altijd leven in de brouwerij is.
Leven tussen post-its
Structuur blijft voor Iris een dagelijkse uitdaging. Intussen heeft ze wel een systeem gevonden dat voor haar werkt. “Ik schrijf alle stapjes op in mijn schriftje en plak overal post-its”, vertelt ze. Toch loopt het af en toe nog mis. “Dat ik eens vergat te zeggen dat de kinderen op maandag hun fiets moesten meebrengen, is daar een goed voorbeeld van”, lacht ze. Ook collega’s spelen een belangrijke rol. “Als iemand het stap voor stap uitlegt, maakt dat echt een wereld van verschil.” Haar advies is dan ook helder: “Blijf jezelf, maar durf op tijd hulp te vragen.” De diagnose bracht haar ook gemoedsrust. “Ik begreep eindelijk waarom sommige dingen voor mij zo moeilijk zijn.” Tegelijk pleit ze voor meer begrip. “Probeer de persoon voor je te begrijpen. Dat is in het onderwijs niet anders.”
